کنار قدم های جابر، سوی نینوا رهسپاریم

ستون های این جاده را ما، به شوق حرم می شماریم

شبیه رباب و سکینه، برای شما بی قراریم

ازین سختی و دوری راه،

به شوق تو باکی نداریم فدایی زینب،

پر از شور و عشقیم اگر که خدا خواست،

بزودی دمشقیم

لبیک یابن الحیدر

حسین من

بیا و این دل شکسته را بخر

حسین من

مسافر جا مانده را با خود ببر

حسین من

یا حسین دست به دامن خودتم کمکم کن

نمی دانم چه می خواهم خدا یا به دنبال چه می گردم شب و روز چه می جوید نگاه خسته من چرا افسرده است این قلب پر سوز ز جمع آشنایان میگریزم به کنجی می خزم آرام و خاموش نگاهم غوطه ور در تیرگیها به بیمار دل خود می دهم گوش گریزانم از این مردم که با من به ظاهر همدم و یکرنگ هستند ولی در باطن از فرط حقارت بدامانم دو صد پیرایه بستند از این مردم که تا شعرم شنیدند برویم چون گلی خوشبو شکفتند ولی آن دم که در خلوت نشستند مرا دیوانه ای بد نام گفتند دل من ای دل دیوانه من که می سوزی از این بیگانگی ها مکن دیگر ز دست غیر فریاد خدا را بس کن این دیوانگی هاپ شاعر:فروغ فرخزاد